Iced T-Day

Soms is het goed dat een mens zichzelf niet is. Vluchtgedrag wordt zo genoemd, omdat mensen zich zo veel zorgen maken over hun eigen tekortkomingen dat de daaruit voortvloeiende angst voor afwijzing tot gevolg heeft dat ze zich terugtrekken van andere mensen. Vaak verlangen ze wel naar intimiteit, ondanks het ontbreken van nauwe banden.

De temperatuur was tropisch en de luchten zwanger van onweer. Met donderwolken die dreigementen uitten waar een kijvende mama die haar opgroeiende puber net betrapte op onzedelijk gedrag bij zou verbleken. Gelukkig zijn alle moeders vandaag halve en hele heiligen. Behalve de Antwerpse variante, die daarvoor nog een kleine 4 maanden geduld moeten uitoefenen. En toch leek het een sprankelend-ijzige T-Day.

Jullie hebben al begrepen dat ik alweer niet mee ben. Ik kan er met mijn verstand niet bij. Noch met mijn hart, buikgevoel of Fingerspitzengefühl. Waarom is de rush op het eerste het beste overdekte stel tafels en stoelen ons idee van vrijheid? Free-dumb. Vrij dom. Ik loop het risico om neerbuigend of pretentieus over te komen, dat weet ik. Daar ben ik me ten volle van bewust. En toch ben ik weggelopen van wat steevast de vaste afsluiter van een fiets-of wandeltocht is. Gezellig een slokje verkoeling of hartversterkende pasta nuttigen. Met vrienden als het kan. Onbekenden aansprekend als het niet moet.

Het leek gisteren wel het einde van de Honderdjarige Oorlog. Bevrijdingsfeesten, vuurwerk, roepgetoeter en de luid uitgesproken vraag om van 8 mei een officiële feestdag te maken (dat was tot 1974 al het geval). De Heiligverklaring van het Gerstenat en zijn brouwers. Terwijl mij veeleer het lot van Jeanne d’Arc te wachten stond: de mentale brandstapel op, de wil van het volk dat op het voor deze ene keer autovrije marktplein verenigd is. Hopelijk ben ik niet de enige die voorzichtig hoopt dat onze herwonnen terrasdrang niet het einde betekent voor anderen.

Ach, laat ook maar. Het gaat om onze vrijheid. Was het gisteren toch gewoon V-day in de plaats van T-Day? De vrijheid om op het terras van je stamcafé te kunnen gaan zitten en het niet te doen. Es leben unsere Freiheit, zo hadden we het kunnen zeggen als het 76 jaar geleden anders was gelopen.

Hopelijk hebben jullie allemaal genoten van een zon- of regenovergoten terrasje, ijscoupes met ontelbare, veelkleurige discobolletjes, tientallen miljoenen pintjes of ribbetjes waar jullie zo lang naar hebben uitgekeken (in tegenstelling tot de oorspronkelijke eigenaars van deze vlezige borstkas). Geniet ervan. Of van het voor(ge)recht om enkel in je hoofd je voeten onder een vers ontsmet tafeltje te steken. Dat is even veel waard. Zum Wohl!

Zit vooral niet met me in, het komt allemaal goed. Tot binnenkort op een terras, wanneer we opnieuw onze blije en horeca-lievende zelf zijn! Dat is een toezegging.

Het Naarjekamerbos. Woede in perspectief.

De Jeugd van tegenwoordig heeft mijn hart en duizenden opschietende boshyacinten vertrappeld in een Brussels bos.

Afgrijzen. Woede. Ongeloof. Roze toekomstbril aan diggelen. Ontzetting. Teleurstelling. Kapotgebeten onderlip. Bijna-dood-erger-ervaring. Geknarste tanden. Kwaad. Giftig. Gebalde vuisten. Koleirig. 1000-gramschap. Een deuk in de koelkastdeur. Grimmig. Bebloede knokkels. Nijdig. Witheet woest. Furieus. Gekrulde tenen. Geprikkeld en nog niet geprikt. Wrevel. Verborgen verbolgen. Razend. Verbluft. Ontgoocheld. Ziedend.

Stuur die tweeduizend jongeren naar hun virtuele kamer. Stante pede, geen televisie kijken en zonder eten naar bed. Kleuterstraf. 1.000 keer typen “ik zal voor-denken. ik zal voor-denken.” Met of zonder interpunctie, wars van emoticons, wsl onbestaande en vr volwassenen onbegrijpelijke afkortingen en – die ongebruikte shift-toets dient echt ergens voor – hoofdletters. Boeit niet. Neen, wacht. 1.000 keer schrijven. Met een potlood met 2mm dunne HB-vullingen, een pen met uitlopende Chinese inkt of wasco-krijtjes. En elke letter in een verschillende kleur. Throwback naar de eigen jeugdjaren, horeca referens.

Bij nader inzien: in plaats van naar hun eigen vertrouwde stek op zolder naar de ziekenhuiskamer van eender welke COVID-afdeling om de vermoeide zorgkundige te helpen*. Ogen wagenwijd laten openen. Monden doen openvallen. Berouw doen insijpelen als waren het baxters met gezond-verstand-elixir. Artsen en verpleegkundigen van de toekomst kweken.

Mijn voorstel voor een meedogenloos verdict voor de Tweeduizend Bosroepers is eenvoudig en meteen uitvoerbaar. Snelrecht on the rocks. Snel rechttrekken wat fout liep. Een veroordeling zonder mogelijkheid op een beroep – de rechter hamert het onverbiddelijk af: perspectief op beter. Lokale pepfestivals in de plaats van nepvarianten in een hoofdstedelijk woud op 1 april. In kleine slokjes aangeboden, niet met bakken of vaten tegelijk. Elk weekend iets kleins, iets nieuws. Woede is een bron van energie. Gebruik ze en wees niet zuinig. (Deze keer toch niet.) Events die ontsproten zijn aan het brein van flexibele, enthousiaste en ondernemende jongeren, ondersteund door de immer inventieve evenementensector en met een vleugje cultuur. Zonder subsidies, maar mèt mondmasker. En sloten zelfkritiek en -testen. Komaan, jeunesse. Toon ons dat de meeste jeugd deugt. En ruim meteen al die achtergebleven rommel langs kaaien en oevers, in parken en dreven op. Dankuwel.

* Aanbod ook geldig voor feestvierders in synagoges, uit het raam klimmende Euro-parlementsleden, te enthousiast vierende profvoetballers en eenieder van ons die het verdient.

Over de zeldzame ziekte die verkeersveiligheid heet. #voorloes #voor484anderen #ookvooreenhalfmiljoenanderen

Meestal denk ik niet lang na om een schrijfsel op – een heel beperkt deel van – de mensheid los te laten. Ik denk niet dat ik er iemand pijn mee doe. Noch fysiek noch psychisch. Klachten hierover zijn te allen tijde bij de redactie welkom. Zoals de klachtendienst van elke zich respecterende multinational zullen we begrip tonen, een dossier openen met een lange en aartsmoeilijke cijfer- en lettercombinatie, waardeloze standaardmails sturen, er misschien achter de schermen eens goed mee lachen en er tot slot van alle rekeningen niet naar luisteren, onze bedrijfsprocessen ongemoeid laten, een ander briljant product uit onze catalogus voor 3 maanden gratis aanbieden en het dossier besluiteloos afsluiten. De klachtendienst is tenslotte de klantendienst niet.

Deze keer aarzelde ik minimaal 1 dag te lang. Met dank aan André, de papa van Loes en Sven, de papa van Oa.

Het Schotense straatbeeld kleurt sinds vorige week regenboog. Jouw hoogsteigen Tijdlijn wellicht ook. Zelfs voetbalclub Antwerp voegde alle kleuren van de arco iris toe aan haar traditionele rood en wit. Allemaal #voorloes, het 7-jarige meisje dat vorige week om het leven kwam na een verkeersongeluk. Zoals jullie weten, komen daar altijd eenhoorns aan te pas. Plots verscheen dit mythische dier overal, je zou er bijna een plaag in kunnen zien. Het tegendeel is waar: het is een zegen. Duizenden gingen in op het verzoek van de papa van Loes om eenhoorns te tonen. André en zijn gezin zijn tragisch geraakt. En toch slagen ze erin om hun waardigheid te behouden: ze willen de chauffeur die het ongeval veroorzaakt heeft omarmen, zo lees ik. Een buiging kan niet dieper omwille van zo veel vergevingsgezindheid en gebrek aan wrok en boosheid. Familie de Laat, we salute you.

We buigen eveneens voor de 484 (2020) en 618 (2019) gezinnen, vrienden en families van mensen die in België om dezelfde reden om het leven kwamen. In 1 op 3 is onaangepaste of overdreven snelheid de oorzaak van het ongeval. Mogen we dat dan nog wel ongevallen noemen? Of zijn ze het gevolg van een fout in ons systeem? Waarom is ISA (intelligente snelheidsadaptie) nog niet verplicht in alle nieuwe auto’s? We zijn 2021, de technologie bestaat. Waarom is het rijbewijs met punten nog niet ingevoerd in ons land? In andere Europese landen is bewezen dat het werkt. Rijdt iedereen die een eenhoorn als Facebookprofiel heeft altijd volgens de geldende regels?

Zoals gezegd, twijfelde ik zelf om zo’n fabeldier te plaatsen. Het moet deugd gedaan hebben aan de familie de Laat. Tegelijkertijd wilden Oa en haar papa Sven gisteren – traditioneel op de laatste dag van februari – net aantonen dat ze geen eenhoorns zijn met hun actie #notaunicorn. De organisatie RaDioOrg vraagt er aandacht mee voor de Zeldzame Ziekte die ze hebben. Net als een half miljoen mensen in ons land. Eén op de 22 mensen die je tegenkomt. Ook zij verdienen het om op jouw netvlies gebrand te worden. (Laat net dat het probleem zijn van Sven.)

Detached Retina. Causes, symptoms, treatment Detached Retina

Soms is er goed nieuws: de federale regering besliste afgelopen weekend om de extreem dure medicijnen Orkambi en Symkevi (het lijken wel namen van eenhoorns) terug te betalen aan sommige muco-patiënten en heel wat gemeenten beslissen om de maximumsnelheid in hun bebouwde kom terug te brengen naar 30 (ze volgen de verklaring van Stockholm).

The meaning and symbolism of the word - Unicorn

Soms zijn we in de war, worden we heen en weer geslingerd tussen ideeën en gedachten. In dat geval is mijn remedie een stukje muziek. Eentje dat in dit geval ook intern verscheurd is over eenhoorns. Veel sterkte aan de familie van Loes, de gezinnen van de 484 anderen en de omgeving van het half miljoen. Can you feel anything? Yes we can, Ozark.

Het ene (kap)salon is het andere (auto)salon niet. Over Mercedes en Valentijn.

Valentijn, een fantastische dag voor elke Liefde in het jaar 2020 plus one. Netjes getrimd verschijnen ze aan het take-out-ontbijt dat ze voor elkaar hebben laten leveren door de lokale banketbakker-annex-cavabrouwer. Alle Delilahs van de wereld konden Samson gisterenochtend niet tegenhouden: hij moest en zou zijn haar laten knippen op Dag 1 van het Jaar van de Schaar. Zijn warrige haardos decimeren, de boel strak reorganiseren, een flatterend kleurtje toevoegen (die 50 tinten grijs vond hij zelf zwaar overdreven). Deze keer bewaarde zij het Bijbelse knipwerktuig voor zichzelf. Zijn onuitputtelijke kracht wegnemen, dàt kon later nog. Eerst haar eigen puntjes bijsnijden, zich laten hoofdmasseren met een vegan shampoo (het moet wel politiek correct blijven) en die vervelende froufrou nonchalant aan de kant schuiven. De geldende maatregelen zorgen ervoor dat ze zich beiden nog net kunnen bedwingen om een vreugdedansje in te zetten. Het scheelde geen haar of hun hipster-stadsbarbier hief een aria aan als was hij Luciano Albertoooo Crucke zelve. Dat mag ook wel, na alle zwarte sneeuw die hij de voorbije maanden gezien heeft. (Vooral de laatste week dan.)

Eens te meer bleek het Salon het centrum van de wereld in het begin van het kalenderjaar. Voor deze ene keer is de kappersstoel het epicentrum van ons heelal. Alles draait dit weekend rond die wat eigenaardige leren kussens waarin half Vlaanderen zich met zichtbaar genoegen en gerede snelheid neervlijde. Nochtans zijn het in normale tijden andersoortige lederen fauteuils omringd met staal en aluminium die alle aandacht opeisen.

Het tweejaarlijkse Autosalon reed zich in januari als vanouds vast. Voor één keer oefenden de bijna-eigenaars niet op de Brusselse Ring, maar hielden de verschillende merken halt in je eigen woonkamer. Ze parkeerden hun Salonauto’s met sensoren en achteruitrijcamera’s netjes in het midden van je living, centraal in je gedachten en pardoes in het kredietkaartencompartiment van je portemonnee. Daarbij gaan en rijden ze als vanouds voorbij aan het feit dat ze 95% van de tijd zullen stilstaan, ruimschoots de hun toebemeten plek zullen overschrijden, petroleumderivaten zullen omzetten in kool-, stik- en fijnstof en tergend lang de dagelijkse polonaise op onze wegen dansen. (Ja, ook de versies die je met een stopcontact laat e-tanken.)

De Salonauto. In alle onbescheidenheid is het de beste beschrijving die ik tot nog toe heb gelezen. De verschillende merken hoeven elkaar niet in de haren te vliegen voor deze nieuwe eretitel. Ze winnen allemaal goud in de categorie Rijdende Lebensraum, niet alleen de Duitse Volkswagens. Niet overtuigd? Welaan dan, ik verdiepte me in de MBUX, het kloppend hart van de eerste de beste Mercedes (in de foutieve veronderstelling dat ze een hart hebben). De aanleiding was een recent doktersbezoek dat uitwees dat mijn bloeddruk een aantal pieken vertoonde, waar de dagelijkse corona-curves nog een punt aan kunnen zuigen. De numerieke toppen wezen met een beschuldigende vinger in de richting van een Mercedes-commercial (“Hey Mercedes, lets talk“) die ons laat zien hoe belangrijk het wel is dat je tijdens het rijden je dashboard van kleur kan doen veranderen. (Ik verzin dit niet.)

Wat de MBUX je allemaal kan bieden: het nieuws, sportuitslagen, het weer, de mogelijkheid om films en eten te bestellen, inchecken op je vliegtuig of trein (die haal je wellicht geen van beide), info over interessante plekken (POI’s in moderne-mensentaal), verlofperiodes en de lijst met schoolvakanties, toegang tot een woordenboek (auto in het Punjabi =ਕਾਰ) of wikipedia (is een sofa salonfähig?). In Europa hebben de lieverds van M-Benz ook nog sneeuwrapporten voor skiërs toegevoegd (uitschuiven in de plaats van aanschuiven). En verder: luchtverontreinigingsinfo (no kidding), een rekenmachine (wellicht om te berekenen hoeveel je machine de maatschappij kost), valuta-berekening (als je jouw rookbrakende roestbak wil slijten in een land zonder lage-emissiezones), een kalender, je horoscoop (om te weten of je deze week al dan niet bij een aanrijding betrokken zal zijn), dierenriemtekens (zo kan je tenminste uitkiezen met wie je botst, want zoals iedereen weet, klinken watermannen en schorpioenen veel minder met elkaar dan ze botsen), film- en televisie-info, gedichten (zouden de harteroerselen van mevrouw Van Volcem aan boord zijn?) en andere verhalen. Als je dacht dat we er al waren … neen, hoor. De MBUX biedt ook solitaire (voor wanneer je andermaal als auto-solist staat te schuifelen in de richting van een winkelcentrum ver buiten de stad) en allerlei quizzen, smart home (voor wanneer je in je auto slaapt?), de aandelenkoersen (dat van Daimler staat €64,73 en is licht dalend) en de loterij. Oef, ik ben aan het einde van het lijstje.

Wat de MBUX echter NIET biedt: verkeersveiligheid voor alle weggebruikers die zich in de omgeving van een druk talkende Mercedes-bestuurder bevinden. Twee overstekende senioren en een jonge mama met kinderwagen gemist. Maar wèl een mooie kleur uitgekozen voor het dashboard. Vandaag is dat voor Samson en zijn Delilah ongetwijfeld rood, de kleur van passie-ve weggebruiker. Ik denk dat we inderdaad eens moeten praten, Mercedes. Dat had ik graag gedaan in de Valentrein, maar omwille van een haar in de boter tussen een groene meneer en een CEO-mevrouw kon ik helaas geen ticket bemachtigen in het station van Kontich-Lint. Dat hebben ze gesloten.

Het zal helaas voor een andere keer zijn, MB. In de buurt van het station van Antwerpen-Berchem is een toffe snackbar. Daar betaal ik je met plezier een portie lamsvlees, bedekt met frietjes en gegrilde kaas. Tot dan!

2021, de Glorieuze terugkeer van de Glimlach

Goeiemiddag, Bella. Storm jij maar lekker verder. Wij kruipen wel dieper onder ons fleecen deken, slurpen van onze warme chocomelk (mèt slagroom) en verstevigen het papieren zorgtehuis dat onze wereld dit jaar is gebleken. Je bent niet meer dan het verlengstuk van de adembenemende overrompeling van onze natgeregende contreien vanuit de Noord-Italiaanse skigebieden. Ga weg of we sturen ons partizanenleger van witte verzetsstrijders op je af. Als die (het) nog niet moe zijn, tenminste.

Een jaar lang al zit de hele aardbol in het verzet tegen de Vietcong onder de virussen. Het C19-leger voert een soort guerilla met onderhuidse gangen, biologische oorlogsvoering, zelfkritische mutaties en levenssap-perunits. Tienduizenden onderzoekers over de hele wereld werken in ijltempo aan vaccins allerhande om een halt toe te roepen aan het Paarsgroengele Leger dat al 1,8 miljoen doden op zijn geweten heeft. (Welke kleur heeft dat virus nu eigenlijk echt?)

Het lijkt erop dat de Verenigde AstraZenecaPfizerOxfordJohnson niet de Moderna2021-versie van de Verenigde Staten-1973 zullen worden. Morgen krijgt de innemende Jos Hermans (96) uit Puurs-Sint-Amands het eerste vaccin toegediend. De strategie van de co-vildmaarschalk is uitgetekend: woonzorgcentra, ziekenhuispersoneel en eerstelijnszorg. En in fase 1B de risico-patiënten.

En dan? En dan? De werknemers van de horeca-sector en de jeugd van tegenwoordig, toch? Zijn deze 2 groepen niet het hardst getroffen? De huidige economie en die van binnenkort staan op het spel. We roepen altijd om het hardst dat de jeugd onze toekomst is. Welnu, laat ons nu die woorden maar eens (veer)kracht bijzetten. Youth First, zou een wegdeemsterend president ongetwijfeld tweeten. Geen 280 karakters nodig, 11 is meer dan voldoende. Onze eigenste Lippy Kids zullen binnenkort een vol-ledig jaar langzaam uit hun korte leven gedruppeld zien. Hoe pijnlijk de vaststelling ook is: die 12 maanden komen niet meer terug. Geen clandestiene feestjes in verlaten bedrijfsloodsen, ontbrekende kansen op fouten-waar-ze-iets-van-kunnen-leren, afgeschafte eindejaarsreizen naar Italië, uitgestelde eerste kussen, pijnlijk weinig nieuwe vriendinnen, cafékennissen of toogmaten. Honderden muizenissen en vermoeide Zoom-ogen kwamen in hun plaats.

En aan iedereen die zich nog jong voelt of zijn derde jeugd beleeft: jullie beurt komt nog. Even geduld en achteraan het rijtje aansluiten. Het corona-management bepaalt wel wie de kids zijn. Vijftien tot en met vijfentwintig? Mij goed. Over elke grens kan je oneindig palaveren. Mogen de laatsten de eersten zijn, beste Pierre Van Damme? De zomervakantie als hoopvolle voorzet. Maak de keuze en snel wat. Dan kunnen zij – en wij ook vanop een veilige afstand – genieten van Fun, Freie Liebe en … Freedom. En vooral: van de Glorieuze terugkeer van de Glimlach.

Die glooiende verdraaiing van de lippen missen we toch het meest van al, geef nu toe. De schalkse blik van de jongeman met hoodie wanneer hij met een wijde bocht om zijn bejaarde buurvrouw heen laveert op het trottoir (de omgekeerde wereld!), de leveranciersvriendelijke hoofdknik naar de Colruyt-medewerker die onze plooibak alweer feilloos heeft gevuld, de lichte overwinningsgrijns van de jonge ouders wanneer hun kleuter van drie de eerste meters zelfstandig fietste en nog recht bleef ook (eventjes toch). De ingehouden monkellach van de 48-jarige toeschouwer die de daaropvolgende krokodillentranen in kronkelende beekjes ziet biggelen.

Het wordt een comeback die de pop-ups van Kim Clijsters, Geike Arnaert en Frank Vandenbroucke helemaal zal doen verbleken … 2021 wordt opnieuw het jaar van de Glimlach. Smile, you are NOT on candid face mask anymore! Glimlachen en mooi zijn, een verdraaid eenvoudig en veelbelovend vooruitzicht …

God is dood. Over een Pluisje en een anker.

God is dood. En begraven. Na twee dagen al. La Pelusa zes voet onder de door hem lichtvoetig en zwierig betreden pelouse. Spoiler: hij gaat niet herboren worden. Niet met Kerstmis (de laatste lettergreep gaf het al weg en dit jaar is het pas echt goed raak: een gemiste Kerst), neen zelfs niet met La Pascua.

De Duitse filosoof Friedrich Nietzsche beschreef de Übermensch als de voortdurende wil tot macht, de strijdlustige levenswil. Sommigen zien in El Diego de verpersoonlijking van dat ideaalbeeld. Nochtans is God bij Nietzsche vervangen door wetenschap en technologie. Dat is nu net niet wat je van Armando kan zeggen. Integendeel: El Funtastico was geen voetballer, hij speelde voetbal. De Martine van de Halve Hectare toverde met leer, kalk en gras. Frivool zijn, zich amuseren (en en passant de hele wereld), pingelen, slepen, links kappen, rechts trappen, draaien, scoren (in meer dan de helft van zijn wedstrijden), passeren (in de beide betekenissen), stiften, lobben, aannemen, kaatsen (neen, dat bestond toen nog niet), koppen (niet al te veel), dansen (GooooooooooalTan), de bal dood maken, het publiek opwarmen (o ja, en ook een beetje zijn spieren) als een soort van dolle mens, … Leven quoi. Trucjes aanleren. Spelenderwijs, met losse veters.

We kunnen helaas niet langer genieten van onze dribbelkont. Meer dan 2 miljoen toeschouwers keken toe bij het Groot Afscheid der Nederlandse Taal. Er vloeide menig traan. Vaak verborgen in een ooghoek, soms parelend over wangen van alle leeftijden, altijd warm en zacht. La Lectorissima was geen anker, zij verankerde taal. De (Mara)dona van Zeven Uur goochelde met klinkers, medeklinkers en leestekens. Virtuoos zijn, zich informeren (en heel Vlaanderen in haar kielzog), verduidelijken, omschrijven, samenvatten, verwijzen, onderstrepen, verbanden blootleggen, aanstippen, ironisch glimlachen (niet dikwijls), het publiek kond doen (van de dood van God bijvoorbeeld), … Lezen, quoi. Levenslang bijleren. Als een kind van 65 in de lokale speelgoedwinkel, uit de losse pols.

Mar-Tien voor Taal

Bedankt dat u bij ons was, Martine. Liefst 42 jaar lang, dat is niet nihil. We zwaaien u uit. Niet met de Hand van God, die is helaas al bezet. En hij kan ze in dit Jaar-dat-niet-zal-geteld-worden niet eens gebruiken zonder ze te ontsmetten met handenvol desinfecterende gel met alcohol. Wel met de Grote Prijs Jan Wauters voor Uitmuntendheid in de Nederlandse Taal. Als rasechte Antwerpenaar is dat voor mij eigenlijk een ware ravage inzake het juist uitspreken van diftongen en palatale a’s. (U zal het me ongetwijfeld minzaam vergeven.)

Voetbal is taal is filosofie. Het staat al sinds de Allereerste Dag (die van de scheiding van licht en duisternis, weet je nog wel) op de intropagina van deze blog. Van Nietzsche over Socrates naar Ardiles is maar een overstapje. Nietzsche verbleef vaak in Turijn en Genua. Nooit in Napels. Dat was Maradona-città, nergens was het witte poederlijntje tussen het katholieke geloof en de maffia zo dun. God is niet dood, hij bestaat niet. (Hij droeg trouwens rugnummer 8.)

Het getal aan de macht door de macht van het getal.

Vorige week zondag hadden we het allemaal vlaggen. Wij? Ja, wij. Mij scholden ze op de meest sociale van alle sociale media uit voor Getallekesidioot. En jullie werden misleid op het Journaal 7 op Eén, zoals het Gesproken Dagblad in deze verwarrende tijden heet.

Even – heel even maar – voelde ik me een nul. Ik vond mezelf een nummer. Maar ook een cijfer én een getal. Het luchtte alvast op om een soort van Veilige Drievuldigheid te zijn. Een Drievuldigheid van de Aldi, maar toch.

Om mijn nieuwe aanbitter ter wille te zijn, ging ik volle moed aan de slag om jullie met de neus op de gefactcheckte feiten te drukken. Jullie zijn vakkundig om de (planten)tuin van Meise geleid. Voor 1 keer was de drukte ter hoogte van de Heizel niet te wijten aan de duizenden liefhebbers van de file van de toekomst (officieel het Autosalon genoemd), maar aan de optocht van duizenden auto-chtonen.

Uiteraard trapte ik in dezelfde val. Straf dat een politieke partij zo veel blik(ken) in dezelfde richting laat wijzen in dit land, dacht ik. 4.500 wagens volgens de politie, 5.000 volgens de bewuste Partei. Dat zie ik weinig anderen voor elkaar krijgen. Eerlijk is eerlijk. Ook mijn blik was helaas vertroebeld. Het leverde de organisatie wel gratis media-aandacht op. Liefst 3 minuten en 35 seconden in volle prime time. In de kantoren van het gemiddelde reclamebureau is op dat moment het geluid van een rinkelende kassa te horen. En dat voor slechts een bescheiden €50.000* aan Facebook-advertenties (*niet officieel bevestigd).

Op exact dezelfde dag legden bijna 2.000 mensen (die ietwat gekke, roze inhoud van de eerder genoemde blikken trommels op vier wielen) 10 of 40 km te voet af ten voordele van Vluchtelingenwerk Vlaanderen. En zamelden er en passant bijna een half miljoen euro mee in. Door de wind, door de regen. Dwars door alles heen. Gratitude, maar vooral to the left in dit geval.

De ene vecht tegen Odette, een storm met windkracht 9, de andere maakt minstens even veel wind. En op het einde wint de meest mediagenieke. Want, geef nu toe: eenzaam slenterende en over het hele land verspreide jongens en meisjes met wandelschoenen vol modder versus echte mannen en stoere vrouwen die zij aan zij met dezelfde vlag staan te zwaaien in de berm van een autobahn. Gefundenes Fressen voor de door tijdsdruk opgezweepte redacteur in ieder van ons. Dat is het getal van de macht.

Begrijp me niet verkeerd. Niet dat ik iets heb tegen vlaggen. Als kind was ik erdoor gefascineerd. Ik kende ze allemaal. De hele wereld. Alle landen. (Ik geef grif toe dat er toen wel enkele tientallen minder waren dan nu.) Nu kreeg ik er de smaak van een ijzeren lepeltje van in de mond. Net zoals wanneer je veel antibiotica inneemt. Je kent het wel. De reden is eenvoudig: de autobetogers claimen met hun hashtag #nietmijnregering tegelijkertijd een waarheid als een heilige koe(ts) als een leugen waarvan Pinokkio’s neus instant zou verdubbelen in lengte.

En dan komt nu het stukje waarmee ik mezelf heel veel Facebookvijanden bezorg. Doe nu gewoon dat #nietmijnregering-kader rond je profielfoto weg. Je maakt je lichtjes belachelijk, want je vertelt iets wat iedereen al lang weet. Een kader met #deaardeisrond is even veel waard. Of #Ajaxiseenwasproduct of #BliksemMcQueeniseenroderaceauto, wat dondert het. En vooraleer je triomfantelijk verwijst naar jouw tegenreactie #welmijnregering: ook deleten en wel onmiddellijk. Klopt ook voor geen ene meter.

De regering is in ons op een parlementaire democratie gebaseerd land namelijk – tromgeroffel ALTIJD uw regering. In onze staatsvorm geldt namelijk een eenvoudige optelsom om te bepalen wie een regering vormt: de helft plus 1 pluchen zetel in een classicistisch paleis in Brussel. Daar hoef je echt niet lang voor naar school te gaan.

Slecht nieuws voor de Vivaldi-adepten echter. Ook zij dwalen met de kraan open. Een regering is NOOIT ofte nimmer jouw regering. Jamais de ta vie, nie im Leben om het in de drie landstalen uit te drukken, zoals het bij een eedaflegging betaamt. We verkiezen individuele mensen (in het beste geval), door politieke partijen aan onze kant van de taalgrens aangeduid. Dat is al behoorlijk beperkt. En daar bovenop is het niet mogelijk om elektronisch te kiezen voor mensen van verschillende partijen. Op papier kan het wel, maar dan is je stem ongeldig. “Man man man, miserie”, zou Fernand Costermans in FC De Kampioenen zeggen. En ook zijn alter ego Jaak vindt dat gepanacheerd stemmen ons korter bij de democratie zou brengen. Bontstemmen heet dat in het schoon Vlaams. Als je weet wat het is (spoiler: je stem verdelen op mensen van verschillende partijen) ben je met vlag en wimpel geslaagd voor Taal en Politieke Geschiedenis van België. Feeesjeuuuh! Hang de vlag buiten!

Jammer genoeg ken ik als een soort van Belgian Asociality te weinig van politiek om dat opnieuw op de agenda te krijgen. Ik kan me wellicht beter bezig houden met het vervalsen van statistieken over de Twintigjarige Oorlog tegen de Mug. Dan treed ik in de voetsporen van Churchill, die toch ook enkel de statistieken geloofde die hij zelf had vervalst. Op het einde ben ik eindeloos gelukkig als de getallekesidioot die ik waarschijnlijk dan toch wel ben.

Oneindig (dat is ook een getal) veel groeten van een speed-onnozelaar (de tweede koosnaam die ik kreeg in diezelfde aangename zondagavondtweet). Maar goed, dat hou ik voor een volgende blog. Zo over een maand of vier, wie weet.

Vieren jullie mee onze Olympische titels? Laat die bubbels maar aanrukken!

Het Olympisch jaar 2020 gaat de geschiedenisboeken in. Dat staat als een paal boven de opgedroogde grondwatertafel. Ons land dat niet minder dan 4 gouden medailles verovert. Een mens zou voor minder even lyrisch worden als wijlen Jan Wauters. En met de creatieve boekhouding van de laatste 11 weken zijn het er vast een pak meer dan 4. Aangezien de regel van 3 recent is vervangen door de regel van 4 kan het niet anders of de krantenkoppen zullen historisch, memorabel en adembenemend in vetgedrukte kapitalen brullen.

Regel van drie : Uitleg - Downloadbaar lesmateriaal ...

Op de Olympische Spelen 2.020 zijn wij de grote overwinnaars. Het ereschavot is van ons! We zijn officieel kampioen Zagen, Klagen en Zeuren. Wat zijn we fenomenaal sterk – ongeëvenaard, onovertroffen, weergaloos – in de disciplines Omzeilen, de Kantjes Eraf Lopen en Tegenwringen. 

Evi Van Acker; Olympische Spelen Rio 2016. Zeilen: Laser ...

Ga het zelf maar na: de voorbije weken had de Nationale Veiligheidsraad nog niet eens een halve letter op officieel Staatsbladpapier gezet of onder de vorm van een in morse uitgeschreven Powerpoint-presentatie op ons los gelaten of de nieuwe afspraak was al tot op de grond afgebroken. Meteen haalde de pers een misnoegde zeurkous voor de camera om de talloze nadelen aan te kaarten. Geen 4 uur later had ongeveer iedereen wel een plan of uitleg klaar om even veel bochtenwerk te vertonen als wielrenners op Alpe d’Huez. Of gewoon die (d)wazige blik in de ogen die moest aangeven dat we het zo niet begrepen hadden. Wij interpreteren dat nieuwe koninklijk besluit allemaal zelf toch veel logischer dan al die wetenschappers, geef nu toe.

Duidelijke en eenvoudige communicatie vanuit slechts 1 bron zou een zegen zijn. Eenheid van commando om het in oorlogtermen uit te drukken. Geen ministers of parlementsleden die graag voor eigen volk een homerun willen scoren, het allerliefst nog voorafgaand aan de eigenlijke Veiligheidsraad (waar ze zelfs niet eens in zitten). Geen betweterige burgemeesters die het tegenovergestelde laten uitvoeren. En het gepeupel (wij allemaal) dat gedwee volgt wat onze leiders ons opleggen. Was dat nu voor ons, Oewaarde landgenoten, zo moeilijk om eens gewoon te luisteren? Zonder neuten doen wat ons gevraagd wordt? Om maar eens een Gestapo-leider te parafraseren (een mens maakt rare bokkensprongen na 3 maanden ophokplicht): voer eerst uit en discussieer later. En als het misloopt, zullen wij je achteraf beschermen.

Tasty Treats: Nasi Goreng - Indonesian Fried Rice

Zelf heb ik een stuurloze sportblessure overgehouden aan dat hele circus: een verregaande vorm van richtingloosheid. Wat mag nu wel, wat moet ik doen? En vooral: wanneer, met wie, waar en hoe? De waarom-vraag durf ik zelfs al niet meer te stellen van achter mijn mondmasker, de officieel erkende vervanger van het fluohesje als schaamlapje dat mij vals veilig door het leven loodst.

Beste inwoners van dit mini-stukje aardbol, geniet vanaf vandaag van het vieren (dat is toch een rekbaar begrip geworden) van al dat Olympisch eremetaal. Jullie hebben het dubbel en dik verdiend, echt waar. Reserveer vanaf vanavond een tafel bij je favoriete horeca-uitbater, breng je tot 10 mensen uitgebreide knuffelbubbel bij elkaar en doe gewoon alsof er nooit iets is gebeurd.

Vergeet ook maar dat we tegelijkertijd records hebben weggezet in het arm(oede)worstelen. Onthou dat spurten naar tweede-verblijven-aan-de-Noordzee onze nationale sport schijnt te zijn en dat wij blijkbaar ook wel heel straf zijn in ons niet-bewegend verplaatsen. Dat laatste wist opnieuw Pieter DC – zonder twijfel de Sportpersoonlijkheid van het jaar – ons parmantig te vertellen. Of hij nu verwees naar de roemrijke sporthelden van onze wielerpiste die het surplacen tot een kunstvorm hebben verheven of naar Aristoteles zijn Onbewogen Beweger is een tot op vandaag onopgehelderd mysterie. (Ook voor hemzelf vrees ik.)

Gelukkig zijn alle landen in hetzelfde bedje ziek: Unicef vreest dat het aantal kinderen dat in armoede leeft tegen het einde van dit jaar kan stijgen met 86 miljoen. Misschien worden we daar allemaal ooit eens echt woedend om. Of om de adem van ene George F. die een stoere blanke politieman in Minneapolis vakkundig afsneed. Met zijn sterke arm der wet. De houdgreep van de zwakkeling.

Normaal schrijf ik vanuit een naïef-positief standpunt. Deze keer sluit ik af met een welgemikte trap onder jullie kont voor zo veel omzeilend, tegenwringend en kantjeslopend gedrag. Misschien gooien we met die nieuwe discipline nog hoge ogen. Hopelijk al in Tokio 2021, wie weet. Ik ben hoopvol.

De onderschatting. Over schatten (van mensen)

Ebola: Saving Life As We Know It, But Not You Specifically ...

Na 14 dagen (a Fortnite om het maar eens in populaire jongerentaal uit te drukken) in ons kot is het tijd geworden dat ik het ootmoedig toegeef. Deze vieze pandemie en haar virale verwekker heb ik zwaar onderschat. Op 10 maart gaf en kreeg ik nog massa’s handen op een veiligheidscongres. Propere Handen, dat al wel. Veelvuldig gewassen als was het de codenaam voor een grootschalige actie tegen diamantzwendel, een gokschandaal in het voetbal of de Siciliaanse maffia. Amper 2 dagen later kondigde mijn werkgever ingrijpende maatregelen aan, waar we allemaal wat verrast van stonden te kijken. Ik werk voor een vooruitziende organisatie, zoveel is zeker. En ik was (pun intended) niet de enige beëdigd onderschatter.

Ondertussen weten we dat het Vileine Virus er zelfs in geslaagd is om het strijdweekend tegen die andere K-loteziekte te doen uitstellen. Iedereen in quarantaine. Het q-woord is afkomstig uit het Italiaans. Quaranta giorni, dat is geen toeval, denk ik.

jongleur

Aan een recordtempo leren we nieuwe begrippen, Skypen we ons een hernia (telewerken is in ons hoofd automatisch thuiswerken geworden) en passen we onze levensstijl noodgedwongen aan. Velen voelen zich als de clown of de leeuwentemmer die in het circus van het leven plotseling moeten optreden als jongleur. Tien balletjes of meer houden ze in de lucht: het huishouden, de kinderen zich leren vervelen en ze en passant ook nog even onderwijzen, tele-niet-werken, de hoogbejaarde buren helpen, beginnen te bewegen (niet te ver weg, want dan is Pieter boos), de filevorming aan de supermarkt trotseren, e-peritieven en ondertussen ook nog even generatie-overschrijdend in verbinding blijven met familieleden. Zucht …

Op een zucht van een gigantisch leermoment. Zullen we het zo misschien later bekijken? Wordt ons verlies vandaag de winst van morgen? Het leed van slachtoffers en hun dierbaren en de economische schade is een ravage, zo veel is duidelijk. Maar mag ik toch voorzichtig enkele hoopvolle signalen detecteren?

beer

Het applaus en pottengerammel voor iedereen die de wereld echt doet draaien. De kracht van de afwezigheid van lawaai (door sommigen ook wel stilte genoemd). De traagheid van de wandelzoektocht naar een teddybeer. Onze natuurlijke behoefte aan parken (al dan niet met eenrichtingsverkeer voor wandelaars), bomen en zuivere lucht. Ook in steden: al de rest is Central Park(ing). Kleine en grote solidariteit over onzichtbare  grenzen en muren heen. Het perfect kunnen inschatten van 1,5 meter (zodat automobilisten fietsers buiten de bebouwde kom die ruimte echt geven in de plaats van nog snelsnel voorbij te steken).

LINKS RECHTS INHALEN VOORBIJRIJDEN - RIJBEWIJS B - Gratis ...

En wat met de miljoenen Schatten van mensen? Zorgverleners, rekkenvullers, vrijwilligers die mondmaskers stikken, leveranciers van laptops voor minder fortuinlijke leerlingen, grappige-video-YouTubers, voor-het-rusthuisvenster-zwaaiende kleinkinderen, artiesten die live optreden in ieders huiskamer, bio-, viro- en andere logen die de klok rond en aan een sneltreinvaart wetenschappelijke berekeningen produceren. Helden noemen we hen. Alstublief mensen, onthou dat tot na de Quaranta giorni in onze sociaal-afstandelijke woestijn. Waardeer het kleine gebaar even erg als de grote verhalen. Dans ongegeneerd in je Living room op de soul van Manu Dibango. Maak van het nabije natuurgebied de ontdekking van een nieuw werelddeel. Geniet van een boterham.

Realistische illustratie van gouden kroon met rode edelstenen ...

Hopelijk doe ik deze keer niet aan overschatting. En zijn wij allemaal studenten die  thuis meer leren over samenhorigheid, traagheid en gezondheid dan we ooit op de schoolbanken zouden hebben meegekregen. Dat zou de Kroon op het werk van alle hedendaagse helden zijn.

Een virtuele High five!

Weg met de Walter. There’s only one Walter Damen. Over onderbuikspreekkoren in het voetbal.

ref

Soms wordt het een mens te veel. Dan moet hij het eruit spuwen. Alle opgekropte frustraties en de verzamelde stress van een volledige werkweek en – o hel – een weekend met de kinderen op een gebalde manier uitbraken. Op zo’n moment is het zondagmiddag 15u en gaat Walter naar het stadion van de voetbalclub waarvan hij ondervoorzitter is: Beerschot. Of is het Koninklijke Germinal Beerschot-Wilrijk-Ekeren-Boom VAC?

Walter vindt dat schelden, roepen en tieren bij het voetbal hoort. Voetbal is emotie, een soort spel zonder grenzen. Supporters hebben betaald om onder anderen de scheidsrechter verrot te schelden. Moet kunnen, toch? Racisme, xenofobie en geweld kunnen niet (maar joden, honden en boeren mogen wel). Ik zie de grens niet onmiddellijk, maar dat kan aan mij liggen.

De camera zwenkt naar een gelijkaardig amfitheater: de rechtbank. Een advocaat in assisenzaken behaalt slechts 6 vrijspraken op 50 zaken. Hij gaf toch het beste van zichzelf? Een kleine, maar opgejutte menigte met vlaggen, sjaals, trommels en bengaals vuur (daar mag het nog wel) jouwt hem uit: prutspleiter, voddeverdediger, rotraadsman. De snerpende verwijten vliegen in het rond. De jonge meester trekt het zich persoonlijk aan. Hij begint te stotteren, krijgt geen woord meer over de geoefende lippen. Nochtans pleitte hij pro deo, voor het goed van de maatschappij. Thuis gooit hij zijn toga in de hoek en zijn handdoek in de ring.

Het gebeurt wekelijks bij jonge scheidsrechters. De huid vol gescholden op een zonnige zaterdagvoormiddag. Alweer. En toch hun uiterste best gedaan. Voor het plezier van anderen. Thuis hangen ze hun zwart-witte plunje definitief aan de haak.

toga

Beste Walter, jij kan recht praten wat krom is of omgekeerd. Dat is jouw job, waarin je natuurlijk geen enkele fout maakt. Ik neem aan dat je hetzelfde tarief hanteert als de jonge ref: €22 voor een halve dag? Plus verplaatsingskosten, het kan niet op.

We zijn leeftijdsgenoten, heb ik gemerkt. Ondervoorzitter van een voetbalclub was ik nog nooit, maar heel veel andere rollen heb ik wel vervuld: speler, trainer, afgevaardigde, bestuurslid. Enorm gefoeterd op (in mijn ogen) foutieve beslissingen. Gevloekt en gescholden. Sinds kort ben ik ook scheidsrechter, stel je voor. Naar mij mag je alles roepen, Walter. Ik kan ertegen, heb een even dikke olifantenhuid als jij. Die kweek je met de jaren. Zolang ze maar geen mislukte CD&V’er brullen. Me advocaat noemen. Of … erger nog: strafpleiter. Dat zou enorm steken.

Denk je voortaan bij dit soort statements aan mijn piepjonge nieuwe collega’s? Jongens en meisjes van nog geen 20 die weinig steun krijgen en geen heel kantoor met polyvalente en competente medewerkers achter zich hebben. Ze staan er alleen voor. Ze leren omgaan met emoties. Daar worden ze sterker van. Goed voor later. Kunnen ze evolutionair bioloog worden (en een DNA-databank met gegevens van alle wereldbewoners opbouwen), zelfstandig loodgieter, taxidermist (en de opgezette dieren op jouw kantoor onderhouden), professor ethiek of gerechtelijke geneeskunde.

Ik vind natuurlijk dat je gelijk hebt, Walter. Voetbal is emotie. Trage emotie met massa’s herhalingen. FC De Kampioenen, elvendertigste uitzending. Een uitlaatklep voor de hardwerkende Vlaming. En die uitlaatklep mag geen filter of katalysator krijgen, geen Volkwagen-mechanieker die wat morrelt om toch nog genoeg vuiligheid door te laten. Het gaat om wederzijds R.E.S.P.E.C.T., na het schelden samen een pint pakken. (Ik zie het nochtans niet vaak gebeuren, maar bon.)

Ik heb een voorstel. Bij jou geleend en er een kleine twist aan gegeven. Als iemand over de schreef gaat als trainer, supporter of ondervoorzitter komen er geen geldboetes meer. Geen stadionverbod of schorsingsdagen. Een oneindige (zo wil jij het toch graag, nietwaar) sanctie: scheidsrechter worden. Elke week opnieuw. Een win-win-win-win-situatie: de scheldenaar werkt aan zijn gezondheid, de clubs krijgen oerdegelijke wedstrijdleiders (ah ja, jullie fluiten altijd de perfecte match), de maatschappij wordt alweer wat veerkrachtiger en de voetbalbond kan haar koortsachtige zoektocht naar frisse refs op een lager pitje zetten. Ze heeft dan tijd om ervoor te zorgen dat die ellendige schwalbes verdwijnen, dat haar app eindelijk eens naar behoren functioneert en de exuberante lonen worden afgetopt.

Ik zie het al voor me, Walter. De scholieren van Lint tegen Zandhoven met Michel Preud’homme (een Luikse grote wafel) als fluitenier en de dames van Davo Puurs tegen FC Oppuurs (een echte derby op het scherp van de snee) met een schuimbekkende Antwerp-supporter in het zwart. Misschien kan je daar eens een boek over schrijven, Walter? Veel succes, ik kom supporteren!

preudhomme

PS: Van originele, ludieke spreekkoren kan ik ook wel genieten. En het moet gezegd: die van jouw club staan wat dat betreft aan de top in dit land, Walter. (Die van de vrienden uit Deurne-Noord ook trouwens.)